شبی خوابیدم … خواب دیدم … خواب تو …. خواب بی وفایی های تو …

در خواب هم  گریه میکردم … ان شبی را دیدم که رفتی . شبی که قسم ات 

دادم به جانم اما جوابش سیلی بود بر گونه های خیسم … شبی که گفتم

 میمیرم بی تو و پاسخش این بود :  بی ارزش است جانت برایم .. چراغ ها

 همه روشن بودن لیکن چشمان من ان شب سیاهی میدید….با چشمان خیسم

  میدیدم  که همه ی هستی من چه اسان دارد از خانه من رخت  میبندد ....

 میدیدم که عشقم ، امیدم ،همه کسم داره  من را با یه عالمه درد و بد بختی

 تنها میزاره …. طاقت نداشتم …. وقتی که میخواست پاهایش را از

 اطاقمان بیرون بگذارد ان هم با چمدانهایش  خم شدم …. با دو دست

 پاهایش را گرفتم …  اشاره کردم به قابی روی دیوار ….رویش

 نوشته بودم بی تو هرگز مهربانم …. خندید و گفت به درک ….نا خداگاه

  صدای ناله هایم  بلند شد … گفتم  میدانی بی تو هرگز یعنی چه  : یعنی

  با رفتن تو مرگ من  را با خود میبرد … خنیدید و گفت پس  به زودی تو

 را در کفن خواهم دید … پاهایش را  از دستانم دزدید   و رفت … رفت

 … رفت ….. رفت ….................................

 حالا صدای گریه ی همسایه ها را میشنوم که بر جسد بی جانم  میگریند

اری  ان شب دیشب بود ..............